Mijn kreupele cactus en ik

Je eerste plant. Een spannend moment. Ben je volwassen genoeg om voor een organisme te zorgen? Je wilt jezelf natuurlijk niet meteen in de vingers snijden met een moeilijk verzorgbaar kreng, dus je maakt een bewuste keuze. Dan kom je al snel uit op een cactus. Want: cactussen zijn hip én makkelijk te verzorgen. Ik liep in het tuincentrum langs de tafel met cactussen en dacht: Hoe. Veel. Verschillende. Soorten. Cactussen! Ik koos een mini exemplaar met twee rode bloempjes. Deze rode bloempjes verdenk ik overigens van nepheid, ze zijn al die tijd 0,0 veranderd. Ik liep met mijn nieuwe cactusje de winkel uit en ik voelde mijn volwassenheid en verantwoordelijkheid groeien.

Ondertussen bleek mijn cactus geen gewone cactus te zijn. Het (ik houd van onzijdigheid bij planten) groeide als kool, wat erin resulteerde dat het op een gegeven moment met elke zucht omviel. Erg onhandig, aangezien alle grindkorreltjes vervolgens verspreid lagen over mijn tafel (die weer lastig in het potje te krijgen zijn zonder geprikt te worden). Na dit deja vu moment zo’n vijf keer meegemaakt te hebben dacht ik: nu is het klaar. Ik ga jouw ompotten vriend! Tot mijn verbazing kwam ik er toen achter dat er een kleine verrassing op mij stond te wachten. Vader en moeder (voor zover de onzijdigheid) cactus hadden een kleine, pluizige baby gekregen. Blij dat ik was! Ik was nu verantwoordelijk voor een heel cactusgezin. Naast dat mijn verantwoordelijkheidsgevoel nog meer steeg, voelde ik me ook trots. Ik had het blijkbaar zo goed voor elkaar, dat mijn cactus zich ging vermenigvuldigen.

Vandaar dat ik het extra lullig vond dat de cactus na het ompotten nog steeds om bleef vallen. Ik bekeek vader cactus eens goed en zag toen dat zijn middel veel slanker (en kaler) was dan de rest van zijn lichaam. Ja, dan snap ik wel dat je je evenwicht niet kunt behouden. Het geniale idee kwam tot mij: vastbinden met touw aan stok. Zo gezegd zo gedaan. Het resultaat is interessant… Mijn cactus ziet er nu uit als de zoon van Walter White in Breaking Bad, die niet zonder krukken kan. Als je het jezelf zo moeilijk maakt door zo raar te groeien, zou je haast zeggen: you had it coming. Ondanks dat mijn cactus er raar uit ziet, is het wel mijn trots, mijn oogappel. Ik pronk ermee. Want wie kan er zeggen dat zij een cactus heeft die lijkt alsof hij net uit het revalidatiecentrum komt omdat het allebei zijn benen gebroken heeft?

Na de levensgrote ervaringen met mijn mini cactus ben ik klaar voor het grotere geschud. Wist je dat Plantsome hele mooie cactussen heeft? Zonder baby’s en kreupele lichaampjes, dat wel. Check them out: Knappe kaktussen.  

... ...